18. Ay

2 yaş sendromuyla kendini göstermeye başladı huysuzluklar. Yerlere yatmalar, fırlatmalar, vurmalar...
Her zaman mıncıklanası sevimlilikte olmuyormuş demek ki bir birey büyürken. Şimdilik bu dönemin başındayım diye sanırm, sakin bakabiliyorum yaptıklarına. Evet büyüdüğünü ispatlamak için yapıyor bunları diyorum, geçiştiriyorum.
Bir de pek sosyaliz bu aralar. Kendinden yaşça az daha büyük çocuklarla gayet güzel oynuyor Tuğra. Kapıda arkadaşlarını görünce çok mutlu oluyor. Parka gittiğinde, binanın bahçesine indiğinde.... Bunun yanında kitaplar okuyoruz. Bazen tek bir kitabı evirip çevirip defalarca okuduğumuz oluyor.Evdeyken annesine yardım ediyor. Yerleri siliyor, süpürüyor, tozları alıyor, hatta kek bile yapıyor(uz) bir sandalye üzerinde. Ben çırpıyorum o paketini açtığım vanilyayı, bardaktaki şekeri boşaltıyor karıştırma kabına. Böyle imece usulü hallediyoruz günlük işleri:) Sahiden de oğlumun bu huyu babasına benzemiyor yaa :PP